Recuncho da teclista.

Agradecería algo máis de espazo pero, pensándoo ben, encheríao de libros e, ao cabo, seguiría a ser un cuarto pequeno. Así que, habendo bibliotecas e libros dixitais, é dabondo.

Os libros que aparecen nos andeis comparten o azar e a necesidade. Algúns chegaron aí por casualidade, outros busqueinos con verdadeira ansia; uns linos, relinos, e non desboto volvelos ler ­por iso seguen aí­, namentres a outros non lles dá chegado o tempo da lectura, semella que sempre se lles interpón algo máis atractivo. Mais non descarto que lles chegue o momento, e por iso seguen aí.

A verdadeira fiestra do cuarto é a pantalla que, ao longo de tres décadas, mudou dende o pesado monitor monocromo de fluor verde á pantalla plana de LCD. Porén, outra peza esencial do cuarto ­xusto esa que non se ve, o teclado­, segue a ser practicamente igual dende aquela. Lixeiramente máis ergonómico, sen fíos, pero responde de modo moi semellante á viaxe dos dedos sobre el. É a mascota que me acompaña decote, que me deixa acariñar unha idea pasando as puntas dos dedos sobre o seu deletreado lombo. A mecanografía uniunos hai moito, ao xuntar o pracer de ser quen de escribir rápido, máis rápido do que se pensa se é preciso, coa satisfacción de ver que o escrito ten forma lexible e facilmente editable (xa virá logo a relectura para adestrarme na tolerancia á frustración :)

Ás veces, en pleno solo arrebatado de teclado, o veciño insiste en poñerme a súa banda sonora, e cómpre contraatacar.

Adoitaba facelo con máis música, pero hai pouco déronme o recurso perfecto: unha peza, feita por un amigo a base de ruído branco, que soa tal que o mar embravecido, e consegue anegar o maldito reguetón!

o cubil das letras de Cris Pavón

 

 

SEN COMENTÁRIOS

DEIXAR UNHA RESPOSTA


*