‘Longa esquizofrenia’ – Relato gañador do noso certame

0
46

O pasado mes de febreiro convocabamos o noso primeiro certame de relato curto e algúns meses despois, un sete de maio, anunciabamos o texto gañador. Un dos ‘premios’ das nosas bases consistía en que o devandito texto sería publicado na web para que tod@s @s nos@s amig@s puidesen lelo e dar, así, a oportunidade á persoa gañadora a partillar esa pequena obra do seu maxín. Pois ben, aquí o tedes. E ademais, como detrás de toda expresión artística hai unha mente creadora, dentro de quince días falaremos con Xurxo Esquío, o gañador do certame, para saber algo máis sobre el. Vaia por diante a nosa noraboa a Xurxo e os nosos azos para que non deixe de crear e escribir.

Longa esquizofrenia

Rondaba a nosa casa desde había varias semanas.

Fun eu quen me decatei en primeira instancia da súa incómoda presencia.

Un día chegas á casa despois de facer a compra e hai un home parado diante dela.

Un home con aspecto estraño mais, ao mesmo tempo, cun aire familiar, mesmo coñecido.

Ao día seguinte, volves velo pola zona, preto da túa porta e pensas por que che lembra a alguén.

O cinema…

Lémbrache ao típico psicópata de filme americano. A un asasino en serie.

Cando fas ese descubrimento, malia saber que todo é produto do teu maxín, un desacougo acompáñate até que pasados un par de días, sen volver ter novas daquel home misterioso, pensas no parva que fuches e esqueces o tema.

Até aquí o que poderiamos denominar como a primeira etapa, a toma de contacto, con aquel visitante.

A existencia dunha ‘parada’ na casa dos teus pais alén dos trinta e cinco anos é difícil mais, ás veces, non queda outra. Que a parella ideal coa que te bombardea o cinema e demais contos, non apareza por ningures, tampouco axuda. E que os teus amigos e amigas só saiban falar de cueiros, remata de fixar un panorama negro para a interesada, neste caso.

A tranquilidade dura un par de semanas.

Pasado ese tempo, un día érgome a media mañá, despois dunha tola noite de festa cunha amiga á que non vía desde había tempo.

Pasamos unha das noites máis divertidas da miña vida.

Descorro a cortina do meu cuarto, aínda con lagañas nos ollos. Arrimada ao bordo da fiestra, paseo a ollada polo exterior. Alí está.

Volve o desacougo de súpeto.

Leva unha especie de bufanda que lle resgarda a cara das olladas alleas e un gorro escuro que evita mesmo adiviñar a cor do seu cabelo.

As mans detrás, pegadas ao lombo.

Mais nin sequera todo iso pode agochar o seu nariz, que agroma entre o escuro da súa face como se fose o cumio dun volcán en erupción. Ese nariz que tan familiar se me fai e que remata por ser o fetiche dos meus pesadelos.

A mesma roupa que levaba as outras veces.

De entrada non lle digo nada a miña nai. Ela está atarefada sempre coas cousas da casa, para ela son o máis importante do mundo. Senón queres meterte en leas con ela, mellor non dar a túa opinión ao respecto.

Que que ben quedan as novas alfombras do corredor. Que se hai que mercar máis vasos porque só quedan unha ducia e calquera día vén alguén tomar algo e non temos para todos…

Aínda así, un día, sacudindo as alfombras pola fiestra, viuno. Nada fóra do normal para ela que non ten por costume ser moi observadora co que acontece alén da cancela.

Pero o día seguinte tamén o viu. E o seguinte.

Eu esa semana estou fóra, na casa dunha amiga, nunha localidade próxima, facendo un proxecto de empresa que agardo sexa o catalizador para abandonar o niño familiar.

Regreso o venres.

Cando chegas á túa casa, o sitio do mundo no que te sentes máis segura, despois de cinco días de ausencia e a túa nai recíbete con cara de circunstancias… Aquí pasa algo, pensas.

Cando despois da cea, conta que hai un home que nos axexa e vexo que está aterrorizada, toda a seguridade que me dá o fogar salta polos aires, esnaquízase nun intre.

Regresaba coa convicción de que todo fora unha casualidade, que non pasaba nada anormal. Trabuqueime.

A partir de aquel día, a paranoia.

Dun xeito temesiño comezamos a confiar a unha na outra o que pensamos daquel home.

Cales poden ser as súas intencións.

Aquilo é claramente un erro.

O que comeza como un xeito de tranquilizarnos mutuamente e de compartir as nosas inquedanzas, muda nunha febril obsesión.

O que os detractores dos fenómenos paranormais e os psicólogos chaman histeria colectiva ou psicose colectiva.

O home do nariz vermello, vixiante, calado. Matinando en facernos a min e a miña nai as maiores maldades. De momento, olla. Só olla.

Pero de seguro que leva un coitelo, un enorme coitelo de matachín, agochado baixo a roupa. Listo para mutilarnos e, quizais, gardarnos por partes no conxelador e alimentarse da nosa carne.

Miña nai e mais eu estamos cada día máis asustadas coa teima daquel home pero non somos quen de preocupar o meu pai con aquilo.

Calámolo para nós, incorporámolo aos nosos pesadelos.

Pode haber maior maldade que deixar que matines que o peor que es capaz de imaxinar, vaite pasar a ti?

Non sabes cando pero esa insistencia diaria, esa lembranza continua semella dicir: aquí sigo, pode ser hoxe ou mañá pero sabes que vai pasar.

Co transcurso dos días, aquel home perde a vergoña e a precaución.

Achégase dun xeito cada vez máis descarado á casa. Fica parado perante a cancela, a piques de traspasar o limiar pero sen chegar a facelo.

Fita cara a miña fiestra e así queda parado durante minutos, tan alto como é.

Aproveita cando o meu pai está a traballar para facer a súa parada diaria, como se fose unha obriga para el, chova ou faga sol.

El olla, só olla. ‘O home que olla’, que maldade.

Ao comezo, as súas visitas duran cinco minutos. Cinco minutos de terror. As dúas abrazadas diante da fiestra do meu cuarto observándoo.

Agardando que non dea un paso máis. Que aquel non sexa o día escollido para levar a cabo o seu sinistro cometido.

Pero non acontece nada. El fita cara a miña ventá e nós, tras ela, fitamos cara a el.

Pouco a pouco as visitas aumentan en duración.

Dez minutos. Quince minutos. Media hora.

A hora da visita, sempre pola mañá, varía.

Até que se produce, eu e mais a miña nai non facemos outra cousa que perder o tempo mentres non chega o noso visitante.

Finximos estar ao noso mais, de xeito soterrado, o noso pensamento está naquel home.

Miña nai pela unha pataca durante horas.

Eu leo un importante traballo relativo ao meu proxecto sen pasar de páxina en toda a mañá.

Un día sucede algo curioso.

O noso visitante non se presenta. Despois de semanas de visitas regulares, ese día non vén.

As dúas estamos incómodas ese día. Meu pai está enfermo. Un forte catarro, nada grave, mais ese día non vai traballar.

A nós parécenos unha intrusión. Non o dicimos en voz alta pero seguro que as dúas pensamos o mesmo.

Menos mal que non sae da cama nin do seu cuarto.

Non sei como explicalo mais o feito de que non veña o noso ‘amigo’, lonxe de aliviarnos, provócanos un fondo desacougo.

Ficamos nerviosas, como adictas que non poden acceder á súa dose.

Berramos entre nós pola causa máis miúda.

Que se non sabes pechar a porta máis amodo, que se baixa o volume da televisión que o teu pai dorme, que se a ver se atopas traballo que xa está ben de vivir á nosa conta.

Non cabe dúbida, estamos a vivir o noso particular síndrome de Estocolmo.

Ese foi o primeiro sinal de alarma. A partir de ese día a miña preocupación aumenta.

O día seguinte, o alivio vén coa visita do noso ‘amigo’.

Recibimos a nosa dose de terror desacougante.

Meu pai volve ao traballo. Estamos ás nosas anchas, matando o tempo.

Agardando a súa visita. Co medo paralizante de que a ausencia se perpetúe.

Chega como sempre, camiñando moi amodo, como sen non tivese claro o camiño.

Párase diante da cancela da casa e queda fitando a miña fiestra, tan alto como é.

A miña nai e mais eu recuperamos a nosa conexión especial de súpeto.

Abrazámonos mentres ollamos para el.

Pasan os minutos. Estamos mergulladas nunha especie de éxtase aterrador.

Un terror que nos alimenta, que anhelamos cada día.

O medo a sermos desmembradas por aquel descoñecido.

O terror a sermos violadas, humilladas.

Entón ocorre.

O home que fica parado, de súpeto, espirra.

O involuntario movemento fai tremer a bufanda que lle cobre o rostro, até o punto de facernos crer, por unha milésima de segundo, que imos ser testemuñas da face do noso visitante.

O home reacciona a tempo e bota a man á bufanda que volve ao seu sitio.

O seu nariz está máis colorado e vermello que nunca. Tamén é certo que estamos en xaneiro e vai frío.

Despois diso, segue impertérrito durante varios minutos máis antes de retirarse tal e como veu. Camiñando paseniño.

Levo semanas sen descansar.

Semanas dun soño intranquilo e sementado de pesadelos, todos co mesmo protagonista.

As miñas pálpebras inferiores están rodeadas de manchas escuras, o mesmo cas da miña nai.

Olleiras. Cansazo. As dúas alouladas. Cheas de medos e máis medos.

Decido falar abertamente do tema coa miña nai.

‘Temos que contarllo a papá e, se é preciso, poñer unha denuncia onde corresponda’.

Miña nai oponse. Que se xa sei como é o meu pai, que se é capaz de matalo.

Que el é home de poucas palabras, que non vai atender a razóns con aquel estraño.

Que o mata.

Que non quere ver o seu home no cárcere.

Que que mal fai aquel descoñecido, que non é pecado mirar.

‘Pero mamá, acaso non estamos estarrecidas co medo?’

‘Mirácheste nun espello, mamá?’

Que se son unha esaxerada, que así non lle estraña que non atope traballo.

Que aos homes non lles gustan as mulleres fantasiosas e problemáticas.

Que máis me vale pechar a boca se non quero matala dun desgusto.

‘Que queres hoxe para comer, filla?’’

Pregunta de seguido como se estivésemos falando da climatoloxía.

A miña preocupación aumenta. Sei ben como é a miña nai.

É das que agocha, disimula.

Non recoñece os problemas. Elúdeos. Péchaos. Óbviaos.

Admitilos abertamente? Xamais.

Todo vai ben. Somos xente normal, coma todo o mundo.

Todo isto non obvia que, cada día, acudamos á nosa cita co terror.

Creo que lle estou collendo cariño a ese descoñecido.

Cada vez teño menos medo del. E iso dáme medo. Outro tipo de medo.

Medo pola nosa cordura, pola nosa saúde mental.

Contarlle o que pasa ao meu pai pode que non sexa boa idea.

Tamén é certo que, chegados a este punto, cada vez dáme máis reparo falar con el.

Nunca tiven moita confianza con el, sempre se mantivo distante, como subido nunha torre de vixía.

Cumpre co seu deber e máis nada.

Nova visita do noso descoñecido.

Decido ollalo eu soa.

Pecho o cuarto e non deixo que a miña nai me acompañe.

Ela non o toma ben.

Bate a porta como se estivese tola. Maldice. Insúltame.

Hoxe, o descoñecido, ten algo diferente.

Agora miña nai chora, laméntase da súa existencia.

O home leva un obxecto brillante nun peto do abrigo escuro que o cobre até os nocellos.

Cravo a miña ollada nese obxecto, tentando adiviñar de que se trata.

Semella que el é consciente da miña teima.

Saca unha das súas mans enluvadas de detrás do lombo e métea no peto do que sobresae o obxecto.

Pasados uns segundos saca a man do peto co obxecto entre os dedos.

É un coitelo. Ten o mango de madeira, adobiado con motivos metálicos que coruscan.

Acabouse.

Boto man do meu teléfono móbil.

Miña nai segue berrando, chorando e batendo na porta, pero de xeito máis maino, como con resignación.

Busco o número da policía municipal na axenda do móbil e chamo.

Veñen por el.

Resulta ser o meu pai.

Esquizofrenia, dixeron.

O noso calvario non rematou aí.

A miña nai case perde a cabeza.

Non era quen de asimilar que o seu home, meu pai, fora aquel polo que sentía tanto terror.

Non lle entraba na cabeza que foran a mesma persoa.

Tivérona que ingresar presa de ataques de pánico e ansiedade.

Quedei soa na casa.

Tras unha primeira noite de pesadelos, na que case non peguei ollo, o teléfono espértame ben cedo pola mañá: meu pai escapara do psiquiátrico onde o ingresaran para tratalo.

Non podía crer que aquilo estivese pasando.

Non falara máis con el dende a súa detención.

Fun ver a miña nai ao hospital.

Estaba máis tranquila, por suposto non lle contei o do seu home.

Antes de que tivera tempo de matinar na posibilidade de que meu pai albergase a intención de facerme dano, recibín unha nova chamada no móbil.

Eran as dúas da tarde, miña nai quedara descansando despois de comer algo.

Atoparan o cadáver do meu pai, suicidarase.

Cheguei á casa. Non me saían as bágoas. Non sabía se iso era bo ou malo, pero esa noite durmín como había tempo que non o facía.

SEN COMENTÁRIOS

DEIXAR UNHA RESPOSTA


*